Lisa Loden

Ik ben iemand die veel met het openbaar vervoer reist. Ik zit vaak in bussen, treinen en gedeelde taxi's. Deeltaxi's zijn een geweldige manier om tussen steden te reizen. Ze zijn over het algemeen sneller dan bussen en meestal comfortabeler.

Ze kunnen maximaal tien passagiers vervoeren en hoewel ze de normale busroutes volgen, stoppen ze onderweg waar de passagiers dat ook maar willen.

Enige tijd geleden ging ik met een van deze deeltaxi's en nam ik plaats op de laatste stoel. Ik stapte samen met een orthodox-joodse rabbijn in de taxi en kwam tussen hem aan de ene kant en een ultraorthodoxe moslim aan de andere kant te zitten. Mijn stoel bevond zich op de achterbank en we zaten met z'n vieren opeengepakt zonder enige persoonlijke ruimte tussen ons in. De andere mensen in de taxi waren een mix van jongere generatie Joodse Israëli's, een zakenman met een aktetas, een oudere Arabische arbeider, twee mensen met duidelijk een Russische achtergrond en de Arabische chauffeur.

Het was ‘s ochtends vroeg en iedereen om me heen sliep nog toen we de taxi instapten. Zoals op veel openbare plaatsen werd er niet met elkaar gesproken, op de conversatie na tussen mijzelf en de rabbijn, die eigenlijk best spraakzaam was. Iedereen zat in zijn eigen wereld. Ik was echter klaarwakker en begon te bidden. Ik bad voor eenieder persoonlijk, maar ook als vertegenwoordiger van de gemeenschap waartoe hij of zij behoorde. Ik voelde hoe mijn hart zich uitstrekte om alles wat in deze taxi vertegenwoordigd was te omarmen.

De verbazingwekkende diversiteit die in deze zeer kleine ruimte samenkwam, was opvallend. Het werd voor mij als een metafoor. Ik zag de etnische, religieuze, gender- en generatieverscheidenheid van Israël samenkomen in één taxi. We waren allemaal onderweg, met verschillende bestemmingen, maar op dezelfde weg, samen op reis. Er waren geen onderlinge spanningen terwijl we zo naar onze verschillende bestemmingen snelden. Toen ik om me heen keek, besefte ik dat ik een microkosmos van de Israëlische samenleving zag. Deze unieke samenstelling van mensen zal nooit meer bestaan. Ik was me er sterk van bewust dat ik waarschijnlijk de enige Jesjoea-gelovige in de taxi was. Ik ervoer een verantwoordelijkheid en een vreugdevol besef van voorrecht om Zijn aanwezigheid te mogen dragen.

Ja, welbeschouwd zullen de mensen in deze taxi nooit meer op hetzelfde moment op dezelfde plaats zijn. We bevinden ons dagelijks steeds weer tussen vele mensen, die zo ongelooflijk van elkaar verschillen wat achtergrond en leefstijl betreft. Zijn dit toevalligheden? Zijn dit betekenisloze situaties? Of maken we deel uit van de immer voortbewegende dagelijkse dans met medemensen?
Mijn overpeinzingen tijdens deze taxirit op zomaar een ochtend, samen met negen vreemden, hebben me dieper bewust gemaakt van de verantwoordelijkheid die ik draag voor al mijn medereizigers. Die korte ervaring heeft me een nieuw gevoel van verwondering gegeven over de verscheidenheid, complexiteit, schoonheid en vooral de verbondenheid van onze schijnbaar afzonderlijke levens, of we elkaar nu ontmoeten achterin een deeltaxi of hetzelfde conflictrijke land delen.

Bron: Lisa Lloden

Dit artikel is afkomstig uit het maandblad Hadderech van december 2025